Elli bir yıl önce Türk subayları, dönemin Başbakanı Adnan Menderesin, Maliye Bakanının ve Dışişleri Bakanının idamıyla sonuçlanan bir darbe yaptılar.Bu, 1960 ve 1997 yılları arasında yapılan dört askerî darbenin ilkiydi. Ancak şimdi her şey gerçekten tersine döndü. Türkiye’nin kuvvet komutanlarının 29 Temmuzda toplu olarak istifa etmesi ve perşembe günü hükûmetin yerlerine yeni komutanları ataması, sivil siyasetçilerin sonunda Silahlı Kuvvetlere üstün geldiğini gösterdi. Modern bir demokraside bu olması gereken şeydir. Türk Silahlı Kuvvetleri, geleneksel olarak kendisini laiklik yanlısı, cumhuriyetçi devletin vazgeçilmez koruyucusu olarak konumlandırmıştı. Ancak ordunun etkisi, geçtiğimiz 20 yılda giderek daha az kabullenilir hâle geldi, zira ekonomik kalkınma, toplumsal değişim ve soğuk savaşın sona ermesi Türkiye’yi Kemalist köklerinden azat etti. Bugünlerde Türkiye’de örnek olan, Adalet ve Kalkınma Partisi (AK Parti). Söz konusu parti, 2002 yılından beri birbiri ardına üç ezici seçim zaferi kazandı. İş dünyası yanlısı ekonomi politikaları ve Türkiye’nin uluslararası etkisinin artmasıyla, AK Parti kamuoyu için ordunun yapabileceğinden çok daha etkili bir şekilde adım atıyor. Ancak eğer AK Parti kendisini bir seçim politikaları uzmanı olarak kanıtladıysa, Türkiye’ye kalıcı bir istikrarlı demokratik kurumlar mirasını bırakabileceğini de göstermesi gerekiyor. Bu da güncelleştirilmiş bir anayasa anlamına geliyor. Yeni anayasa en azından, etnik ve dinî azınlıklara karşı ayrımcılık imasını kaldırmalı ve ifade özgürlüğünü daha sağlam şekilde garanti etmeli. İkincisi, Başbakan Recep Tayyip Erdoğan kendisinin liberal demokrasiyi teşvik etmekten ziyade, muhaliflerini bastırmak ve devlet kurumlarında AK Parti tekeli yaratmak ile ilgili olduğu izlenimlerini ortadan kaldırmalı. Erdoğan bu korkuları daha çok, bölgesel özerkliğe izin vererek ve kendisinin cumhurbaşkanı olacağına yönelik planlarını yumuşatarak dindirebilir. Silahlı Kuvvetlerin artık Türkiye’nin siyasi kaderini şekillendiremeyeceği gerçeği sağlıklı bir gelişme. Şimdi sorun, otoriteciliğin Türk demokrasisinin şeklini bozmayacağından emin olmak. BYGEM’den alıntı yapılmıştır…Kaynak: Financial Times

(oy)

 Loading ...